एक पाखरू.
एक पाखरू धावते मज पाहूनी;
येई आडवे वाटेवरती.
घाबरते मज मनातूनी;
पण ओळखीते मज स्वभावातूनी.
रंग असे पाठीवरती निळा;
उदरापासी लाल पिवळा.
पायाना तो निळसर तांबडा;
पिसारा असे निळा निळा.
येई मजकडे जरा पुढे;
जाई परतूनी झाडाकडे.
मी तयास बोलावी या हस्ताने;
पण छे! दुर पळे.
का घाबरसी मज पाहूनी?
का भूलवी स्व ह्रदयासी ?
मी असा अभागी असे या जगी;
म्हणूनी का मज पासूनी दुर पळसी.
तरी छे! तू तर मजला वेड लावीले;
म्हणूनी मी धावतसे तुझकडे.
****** संभाजी कृष्णा
घाडी
****** वेताळ बांबर्डे
No comments:
Post a Comment