गुलाब राणी
फुलसी सकाळी सुंदर माळी
सुगंध वाहे रानेामाळी
सुहास देसी स्वच्छ मनानी
फुलती तू ग गुलाबराणी
माळी राखीतो पाणी घालीतो
तुझ्यासाठी तो तनमन हरतो
काटे तूझे करीती रक्षण
नको स्पर्ष तो सावध हात.
परी मनाला वेड लागले
त्या गुलाबी सुमनाचे
हात वळती फुलापासी
काटे टोचती मग हातासी.
वेदना न होती परी हातासी
पाहूनी त्या सुमनासी
तुच फुलांची गुलाबराणी
नयनांना तू वेड लाविसी.
****** संभाजी कृष्णा
घाडी
****** वेताळ बांबर्डे
No comments:
Post a Comment