​पुसे कान्हा राधिकेला, भेटशील कधी?

 ​पुसे कान्हा राधिकेला, भेटशील कधी?

​कान्हाला राधा हल्ली, भेटलीच नाही,

पुसे कान्हा राधिकेला, भेटशील कधी?

​यमुनेचा तीर आता, सुना सुना भासे,

राधेविना कान्हाला, सूर ना गवसे,

पावा ठेवी ओठांवर, राधेचाच सूर धरी,

पुसे कान्हा राधिकेला, भेटशील कधी?

​कान्हाला कोणतेच काम, आता का सुचेना?

राधेविना कान्हाला, गोड काही लागेना,

कान्हाचा हा जीव आता, कासावीस होई,

पुसे कान्हा राधिकेला, भेटशील कधी?

​कुंजवनी वाहे आता, शांत गार वारा,

शांत झाला कान्हा, झाली शांत रासक्रीडा,

पैंजणांचा नाद नाही, कान्हा व्याकुळ होई,

पुसे कान्हा राधिकेला, भेटशील कधी?

​कान्हा व्याकुळ तर, वृंदावन व्याकुळ,

वृक्षवल्ली व्याकुळ आणि लताही व्याकुळ,

अधीर होऊन मन, कान्हा मनी खिन्न होई,

पुसे कान्हा राधिकेला, भेटशील कधी?

कवी: श्री. संभाजी कृष्णा घाडी

वेताळ बांबर्डे, कुडाळ, सिंधुदुर्ग

तू फक्त सोबत राहावं

 

तू फक्त सोबत राहावं

फुले माझी तुझ्यासाठी,

तुझ्याच वेणीत सजवावी.

फुलासारखी तू नेहमी,

माझ्या अंतरंगी दरवळावी.

ऋतू कोणताही असो,

तुझी प्रीत बहरत रहावी.

प्रत्येक जन्मी हीच फुले,

मी तुझ्या केसांत माळावी.

तुझ्या असण्याने कळ्यांना,

एक नवी बहार यावी.

नसावा मोह गंधाचा मला,

श्वासात तुझी प्रीत असावी.

तू फक्त सोबत राहावं,

आपली हीच दुनिया व्हावी.

तुझी माझी सुंदर गोष्ट,

फुलांनी अजरामर करावी.

संभाजी कृष्णा घाडी

वेताळ बांबर्डे, कुडाळ, सिंधुदुर्ग

प्रेमाला शब्दांची गरज नसते,

सोबतच त्याचा सर्वात सुंदर अर्थ असतो...